Mijn tas stond maar eventjes onbeheerd, maar net lang genoeg denk ik. Avalon weet precies wat wel en niet mag en als je iets doet wat niet mag, moet je je verstoppen… dat lijkt ieder geval haar logica.
Ze kreeg het alleen niet uitgepakt….. dus na een half uurtje kwam ze toch zich maar melden.
Het trio geniet heerlijk van de septemberzon, samen op één kleedje. Helaas heeft Livia lak aan de camera en weigert ze zittend gefotografeerd te worden. Murphy is bijna 9 jaar oud en heeft nog steeds veel plezier in het leven, zoals de glans in zijn ogen wel laat zien. Avalon is heeft nog steeds puppystreken maar is van aard precies haar vader. De lenigheid heeft ze van haar moeder en daarom komt ze nog wel eens op plekken waar we haar liever niet hebben.
Het blijft genieten met het drietal in huis.
Franse bullen hebben veel mimiek, iets wat echt bij het ras hoort. Het maakt alleen de opvoeding soms wat lastig…… Hoe kan je hier nu "Nee" tegen zeggen?
Het is druk in de straat, mensen werken in hun tuin en er zijn er hier twee die dat tot in de details in de gaten houden. Geen activiteit ontgaat ze.
Zouden de buren zich bespied voelen?
Om te laten weten dat het goed met ons gaat even een paar foto’s van ze, genietend van de eerste zonnestralen.
Al is het maar 50cm bij 50 cm, ze zorgen er wel voor er in te zitten..
Murf wordt al een beetje een oude man, maar nogal tijd de heer des huizes. De dames luisteren goed naar hem.
Avalon is nu ruim een jaar en in karakter lijkt ze erg op haar vader, het is wonderlijk omdat mee te maken en ook weer heel herkenbaar. Ze is wel erg verwend… Livia weet nog steeds dat ze haar moeder is en gedraagd zich dus ook zo. Ze wast en poetst elke dag trouw.
Murf wordt er slaperig van…. dit was het weer voor eventjes.
Ik vond het vandaag weer eens tijd voor een echt familieportret, dierendag is toch een goede aanleiding. Er was wat zon op de bank en natuurlijk wilde ze daar alle drie in….
Als je op de foto drukt kan je ze groter zien. Ik ben tevreden over het resultaat. Avalon al weer 9 maanden…….
Vanwege allerlei drukte wat minder berichtjes hier, maar alles gaat goed.
Nu even de aandacht op Murphy. Hij vindt dat hij mij altijd hoort te kunnen zien maar de zon vindt hij ook heerlijk. Dat levert vanuit de keuken heerlijke plaatjes op die ik graag deel.
Ik kan dan zo van hem genieten!
Waar ik ook van geniet is als het "ViVistein-gezinnetje" heerlijk bij elkaar zit.
En op wie gaat Avalon kijken, op haar pappa of op haar mamma?
Avalon en Avatar hebben de hele middag achter elkaar aan gerend. Jan zegt altijd Avavroem en dat is niet voor niks en duidelijk ook erfelijk. Het was een genot om te zien en we hebben heerlijk om ze gelachen. Wat is het toch geweldig om bullen bezig te zien met een takje of een noot die uit de boom is komen vallen.
Ik kon het niet laten om te proberen een goede foto te krijgen van het stel, morgen 8 maanden oud. Het lijkt altijd eenvoudig maar in werkelijkheid is dat echt niet zo. Er wordt wat afgesprongen en gespeeld….
Maar geduld is een schone zaak!
Is het geen prachtig stel!
Opeens dacht ik, waar is Avalon.
Even langs alle mogelijke plekken gelopen en daar was ze dus niet. Steeds sneller rondlopen en haar naam noemen, totdat opeens er ergens iets beweegt……
Mevrouw zat op de vensterbank achter de gordijnen.
Livia is op het moment niet zo’n vrolijke huppelbull zoals we van haar gewend zijn. Ze heeft net haar loopsheid achter de rug en ze is duidelijk weer wat schijnzwanger. Alsof ze het betreurt dat ze niet gedekt is. Om haar op te vrolijken en even uit de dagelijkse ritme te halen mocht ze alleen op bezoek bij haar zoon Astro.
Het leek er sterk op dat moeder en zoon elkaar herkende. Astro week niet meer van de zijde van zijn moeder. Waar je moeder naar kijkt, kijk jij natuurlijk ook…
Als je beide van dezelfde spelletjes houdt is het heerlijk spelen, hoef je niks uit te leggen.
En wat is er heerlijker na een vermoeiende dag. Samen slapen!
Esther, dank je wel voor je gastvrijheid, maar ook voor de foto’s. Ik geniet er enorm van!
